16 Kasım 2012 Cuma

başrolü kaybetmek

    Bol sendromlu bir hafta daha ....

   Hayatın bombok gitmeye devam ettiği şu sıralarda en büyük sorunum bu.Hayatımın başrolünde kendimin olmayışı.Her yerden ayrı müdahale ayrı bir sansür geliyor yaşamıma.Bazen cidden boğulacak gibi oluyorum.Psikoloji falan kalmadı bende , bozuldu derler ya hani, bende bozuk olanı bile yok bence.Her seferinde aynı yerden söz veriyorum kendime ; bir daha hep önceliğim hep kendim olacağım diye ama pantolondan çıkan bişeymişcesine  araya başkalarının öncelikleri girebiliyor işte.


    Artık saçımı başımı yolmak istiyorum , sinirimden 2 lokma bile sokamıyorum mideme , zorla yediklerimiyse midem kendi asitleriyle birlikte geri iade ediyor bana.Hep düzelicek artık diyorum kendime , geçicek diye devam ediyorum ; zaman geçiyor , ben geçiyorum , hayatım geçiyor , ama sıkıntılar sorunlar bir türlü geçemiyor hep ha şuradalar.

    Hiç kimseyle konuşmak yada hiç birşeyle uğraşmak istemiyorum.Ağzımı açtığımda ya ağlamak ya küfretmek istiyorum.İçimdeki duygular insanlıktan nasibini alamamışlar.İşin kötü yanı şu şu olaylar oldu da ben bu hale geldim diyebileceğim tek bir şey yok.Üüstüste gele gele birike birike bu hale geldim ben.

    Ha bundan sonrası mı , midem bulanıyor daha fazla yazmak istemiyorum , yazsaydım heralde gene bundan sonra hayatımın başrolünde ben olacağım derdim , gene bi halt edemezdim kendimi biliyorum....

2 yorum:

AhuDudusu dedi ki...

Çook iyi anlıyorum seni bebeğim. Sorsalar anlatacak tek bir olayın yok, ama o kadar çok küçük küçük biriktirdiklerin var ki dağ gibi olmuş sen de altınca kalmışsın. Anlatsam da anlamazlar diye konuşamıyor da insan. Ama emin ol geçici bir durum. Bence yapacak tek şey sessiz bir deniz kıyısına oturup kendi kendine yüzün şişene kadar ağlamak. İçini akıtınca rahatlarsın.

Ha bir de şerefsiz Merkür geri harekette bu ara, ondan böyleyiz. Sabret az kaldı gitmesine. Her şey güzel olacak :)

kampet dedi ki...

kötü bi durum olsa gerek.

Yorum Gönder